Terwijl in eigen land mijn provinciegenoten dronken en massaal achter elkaar aan
schuifelen, verbaas ik mij begin deze week in een ondergesneeuwd Duits stadje
over het fenomeen wintersport. Je een berg op laten hijsen, om telkens binnen
een paar minuten weer in de file bij de lift aan te sluiten. En dat dan hele
dagen leuk vinden. Het schijnt inderdaad geweldig te zijn, maar desondanks zie
ik alleen maar serieuze gezichten. Volwassen mannen die een afdaling ondergaan
alsof ze zojuist een ingegroeide teennagel poliklinisch hebben laten
verwijderen. Of misschien doet de sneeuw en ijs hen wel denken aan hun bevroren
tegoeden op een failliet Wognums bankje. Voor die types is de vroegboekkorting
uitgevonden. Vlug die glijvakantie laten betalen voordat hun bank als een
losgeslagen gletsjer begint te schuiven. Je herkent ze bij aankomst aan hun
platgedrukte broodjes en de sneue thermoskan koffie. Ze weten nu al dat dit
voorlopig hun laatste sneeuwstorm wordt. Thuis wrijven al die instanties die
nog geld van ze krijgen zich alvast lachend in de handen. Eispret.
Zet mij op de lange latten en ik wil nog maar één ding: voetballen. Bij
schaatsen idem dito. Het enige bevroren water wat ik leuk vind zit in een glas
Martini. Ik mis het wintersport-gen dan ook volledig. Tuurlijk, uit liefde voor
vrouw en kinderen heb ik het ooit wel geprobeerd. Maar dezelfde voeten die
achteloos een bal minimaal 500 keer hooghouden, gleden ooit op ski's met
kinderlijk gemak een beginnersklasje volledig aan flarden. Als oprukkende
middenvelder kan ik naar links kijken en dan verrassend precies op maat naar
rechts passen. Daarmee maak je indruk. Op ski's kan ik ongeveer hetzelfde. Naar
links kijken en zeker ook naar links willen, maar dan geheel onverwachts rechts
in het dal dood en verderf zaaien. Het is een gave.
Om het voor iedereen leuk te houden, zet ik daarom elke winter vrouw en kroost
bij de skilift af, om daarna wat leuks voor mezelf te gaan doen. Alvast mijmeren
over Ajax-Juventus bijvoorbeeld. Terwijl de verse sneeuw kraakt onder mijn
moonboots, tóch de onweerstaanbare geluiden van een volle en meelevende
Amsterdam ArenA horen. Het kan, als je maar graag genoeg wilt. De zoveelste
jodelschlager overstem ik in mijn hoofd moeiteloos met de Ajaxmars. Ook in de
buitenlandse sneeuw ga ik op Ajax prat. En dan maakt het eigenlijk helemaal niet
uit hoe mijn club de laatste wedstrijden speelde. Het telt allemaal niet meer
als er een Europese kraker aanstaande is. Dan steekt de aloude behoefte, om in
de rest van Europa indruk te maken, de kop weer op. Wij zijn Ajax. Kennen jullie
ons nog?
Wij zijn de club die, als Suárez en
Oleguer niet meedoen, een compleet eerste elftal hebben dat nonchalant met het
shirt uit de broek speelt. ALLE elf. Dat was in de tweede helft van de
bekerwedstrijd tegen NEC voor het eerst in de geschiedenis een feit. Maar
waarschijnlijk alleen door ondergetekende opgemerkt en als bijzonder storend
ervaren, dus let maar niet op mij. Als het voetbal er al niet uitziet, ga ik op
details letten. Ik ben als Cruijffiaan niet anders gewend. Als simpele
driehoekjes mislukken, als spelers niet in de loop en op hun verkeerde been
worden aangespeeld, dan is er tijd om op dat soort slakken zout te leggen. Ik
geniet graag van die rode baan, maar wel met mate. Tot de broek en niet verder
graag. Meer is soms minder.
Ik hoop dat ik tegen Juventus geen
seconde de tijd krijg om op zulke details te letten. Ik wil dat we de mooie
woorden van Diego over Ajax weer eens waarmaken. 'Iedereen heeft respect voor
Ajax', sprak hij vleiend. Dat is natuurlijk allang niet meer zo, maar misschien kan de Braziliaan
met zijn kompanen donderdagavond nog even negentig minuten doen alsof? Laten we
in en met een uitpuilende ArenA weer eens ouderwets indruk maken in Europa.
Volgens Johan Cruijff kennen Italianen sowieso niet van ons winnen, dus wat
hebben we dan nog te verliezen? Vlaggenzee, Ajaxmars, 60 procent balbezit, deze
keer geen geniepig Italiaans countertje in de laatste minuut, maar een Ajax wat
overrompelend begint én eindigt. Ik zag het zelfs in de sneeuw zó voor me.
