|
Een voetbalcolumn op woensdag
Mijn mening over voetbal in het algemeen en
Ajax in het bijzonder |
Vorige
columns:
Aanbevolen voetbalboeken:
|
|
|
Links:
ajaxshowtime.com
|
Als je hem nog niet ontvangt, ga je dan diep schamen. Daarna meteen door naar de website, want dan ben je dus om duistere redenen nog geen lid. Dat valt niet goed te praten. Voor de prijs hoef je het niet te laten: omgerekend zo'n 2,20 Euro per maand. Met een lidmaatschap krijg je een Ajax supportersclubkaart en ben je eerder aan de beurt bij het kopen van wedstrijdkaarten. Voor heel veel thuiswedstrijden is zo'n clubcard zelfs verplicht. Ik zeg het nog maar eens, want niet iedereen is op de hoogte. Bovendien krijg je ook nog 10% korting op bijna alle artikelen in de Ajax fanshop. Op AjaxLife.nl lees je de complete lijst met voordelen.
In tegenstelling tot ajax.nl is het supportersblad wél gezond kritisch, daar waar nodig. Dat begint in de laatste editie gelijk al op de voorpagina. 'IDENTITEIT' staat er met grote rode letters op een foto van een juichende Gregory van de Wiel, aan de zijde van Ismaïl Aissati. Er staat: 'Ajax zocht de eerste duels opzichtig naar zichzelf. Nu de transferperiode voorbij is, dient Martin Jol een duidelijkere weg te bewandelen. De verkenningstocht is voorbij'. In gedachten zie ik de schrijver tijdens het typen even twijfelen over een uitroepteken, aan het eind van die laatste zin.
Op zoek naar zichzelf is Ajax voorzichtig een nieuwe weg ingeslagen. Een onzeker pad waar 4-4-2 niet langer vloeken in de kerk is. Dankzij een onverstoorbare Martin Jol, die in korte tijd doorhad waar iedereen binnen Ajax aan toe is. Gelukkig klinkt overal door dat deze coach wél carte blanche krijgt. Hij mag misschien zelfs wel twee jaar zijn gang gaan. Kritisch gevolgd door ons supporters, met AjaxLife als spreekbuis. Waar op pagina 2 de woorden 'frustratie', 'cynisme', 'zelfgenezing', 'geduld' en 'ontwikkelen' door hoofdredacteur Zeldenrijk in een vlammend stukje commentaar gegoten worden.
Maar het blad is niet alleen kritisch, het gaat ook heerlijk terug in de historie. In een steeds terugkerende rubriek worden 100 jaar Ajax' trainers voorgesteld. Tot de Tweede Wereldoorlog waren dat alleen maar Engelsen, met Jack Reynolds als bekendste naam. Zijn 10 jaren trouwe dienst tot 1925 waren genoeg om in De Watergraafsmeer een tribune naar zich vernoemd te krijgen. Ik zat er vaak met rode oortjes, als de voorzetten van John van 't Schip weer eens veel te laag waren. Mooie Johnny moet er in menig tweede helft (want toen wél altijd eerst richting F-Side!) talrijke nieuwe scheldwoorden hebben geleerd. Ik ook trouwens.
Bladzijde 7 heet 'Opinie' en maakt
één ding meer dan duidelijk: het huidige Ajax heeft een spitsentrainer nodig.
Met de 41 kansen tegen Sparta nog op ieders netvlies, weet Richard Witschge het
zeker: Dennis Bergkamp zou de ideale kandidaat voor die functie moeten zijn. Ik
denk dat we het over weinig zaken zo unaniem eens zullen zijn als in dit geval.
In de kantlijn van dezelfde pagina lukt het één van mijn favoriete Ajacieden, om zelfs ook over die verschrikkelijke laatste transferuren een
poëtische column te schrijven. Wie David Endt leest, hoort en ziet praten
over Ajax, of alleen maar een beetje in de gaten houdt tijdens wedstrijden, zal
de club nooit meer kil durven noemen. David past nu al in een rijtje met Sjakie
Wolfs en Bobby Haarms, maar is gelukkig nog wél springlevend.
Net als jeugdspeler Naut Blonden, die op kosten van hoofsponsor Aegon op de achterpagina mag vertellen dat hij droomt ooit in een Ajax-shirt te voetballen. In de ArenA. "En dat ik dan aan één stuk door scoor." Even onthouden die naam dus. Misschien dat tegen die tijd, dankzij Cruijff's 6+5-regeling, deze Naut het spelen bij Ajax weer als doel ziet en niet als middel. Aan Aegon zal het niet liggen. Het schaatsimago is er wel af nu en ik twijfel niet aan hun goede bedoelingen in Amsterdam.
In ieder geval zorgt hun vele geld er mede voor dat het maken van AjaxLife betaalbaar blijft. De krant die je als lid van de supportersvereniging dus automatisch thuisgestuurd krijgt. Een tastbaar stukje Ajax, heerlijk ouderwets op krantenpapier. In het digitale tijdperk waarin wij leven, vind ik dat een verademing. Je hoeft er niet heen te surfen, het krijgt geen virussen en kost nooit extra geheugen. Het vóedt juist je geheugen. Het wordt liefdevol voor en door Ajacieden gemaakt. Laat het hart steeds weer hoopvol kloppen richting volgende wedstrijden, van die levenslang boeiende club uit Amsterdam. Zeker in een Ajaxloze week als deze een onmisbaar iets.
Is er tot slot dan helemaal
niets negatiefs te melden over AjaxLife? Helaas toch wel. Het blad verschijnt
ook om de
vrijdag níet. |
|
|
Ron Schiltmans
|
||
|
|
||
