Aan sommige dingen in de voetballerij kan of kon ik maar moeilijk wennen. Omdat
ze niet logisch lijken, of gewoon ronduit vreemd. De samenvattingen bij Talpa
bijvoorbeeld. Om acht uur met je bord koud eten
voor de vijfde keer naar de magnetron, omdat de
beelden van Ajax maar niet wilden beginnen. Heel voetbalminnend Nederland was in
de war. Gelukkig keek er bijna niemand en groef De Mol weer verder, op zoek naar
andere succesvolle programma's, om die professioneel om zeep te
kunnen helpen. Een ander
voorbeeld is de jaarlijkse aanranding en rituele verkrachting van het Ajaxshirt
door Adidas. Zolang het straffeloos doorgaat zal het hier aan de kaak gesteld
worden. Iemand moet het doen, vind ik, want het went nooit.
Wat ik ook verschrikkelijk vind, is de aanblik van Real Madrid's levende legende
Raúl in een shirt van Schalke 04. Dat beeld snijdt dwars door je ziel. Raúl,
de trots van Bernabeu! Ik had zo gehoopt dat er in Madrid ooit een mooie
verpleegster aan de rand van het veld klaar zou staan, om hem na zijn
allerlaatste wedstrijd liefdevol in zijn rolstoel te helpen en onder
oorverdovend gejuich weg te brengen naar een mooi en welverdiend rustoord. Een
grijze Raúl, die zijn hoorapparaatje even wat zachter draait. Zijn vermoeide
benen onder een dekentje. Nee, hij speelt nu in de Bundesliga. Het leven in Madrid moet verder en er is geen
plaats voor sentiment. Tuurlijk, een plekje op de bank had zeker nog gekund,
maar zo wil Raúl González Blanco zijn carrière niet uit zien doven. Een Spaanse
rasvoetballer in het grauwe Ruhrgebied. Het zou verboden moeten worden.
In het geval André
Ooijer ligt dat allemaal heel anders. André wilde zelf zo
ontzettend graag naar Ajax en dat was volkomen te begrijpen. We vergeten nog wel eens dat hij die
tien jaar onder dwang bij PSV heeft moeten doorbrengen. Tropenjaren waren het. Elke vezel in zijn lichaam
wilde terug naar die ArenA, daar waar zijn hart lag. Tien jaar lang stond hij
bijna dagelijks stamelend op de voicemail van zijn zaakwaarnemer. Of er al gebeld
was uit Amsterdam. Hoeveel pijn kon een mens verdragen? In tien jaar Eindhoven
versleet hij evenzoveel Ajax-pyjama's.
Met het zacht zingen van de Ajaxmars huilde hij zich snotterend in slaap. Iemand vroeg zich jarenlang af wie die
vreemde
man naast hem op de tribune in de ArenA toch was. Die man met hoed en baard,
die er merkwaardig nooit zat als PSV op dezelfde dag
speelde. Het was onze nieuwe nummer 13.
André werd ooit vanuit de Ajaxjeugd
gedeporteerd naar
Eindhoven, waar hij schaamteloos werd omgeturnd tot meedogenloze verdediger.
Eentje die het spelen op de nul tot kunst heeft verheven. Elke greintje
avontuurlijk plezier werd er vakkundig uitgeramd, door de Eindhovense
antivoetbalgestapo. Ze moesten hem na een
wedstrijd regelmatig operatief van zijn directe tegenstander verwijderen. Met de
moderne technieken kan dat gelukkig al weer jaren poliklinisch, met een
ruggenprikje.
Die tijd bij PSV was vanzelfsprekend als een hel voor hem. Het verlangen naar het
échte voetbal in Amsterdam was bijna ondraaglijk. Steeds maar weer die
kampioenschappen met strontvervelend achteroverleun-voetbal, hij walgde er van en schaamde
zich kapot, als Ajacied pur sang. Die zware tijd ligt
nu gelukkig achter hem. Een Eindhovens contract voor het leven weigerde hij vriendelijk
doch resoluut. Want Ajax
wilde hem eindelijk terug en hij ís terug!
Ik hoop dat ik hiermee de situatie rond André Ooijer wat heb kunnen
verduidelijken. De uitfluiters van afgelopen zaterdag wisten dit natuurlijk nog
niet. Begrijpelijk dat je dan gaat reageren, als een op het oog rasPSV-er
plotseling in Ajaxshirt in de ArenA verschijnt. Geeft niks, we gaan het vanaf nu
helemaal anders doen. We gaan André Ooijer zo gruwelijk steunen, dat hij elke
dag meer spijt krijgt, niet al jaren eerder uit de hel van Eindhoven gevlucht te
zijn. We gaan hem toezingen en spandoeken maken, speciaal voor hem. Voorbeeld: "Ajax
is mOoijer", of "Juich mee met André". Omdat niet iedereen de beelden van een zuigende en grijnzend
treiterende Ooijer zomaar van zijn netvlies krijgt, gaan we sessies organiseren
waarin we zullen leren, hem positief te zien. Woensdag wordt ons stadion speciaal de gehele
avond opengesteld om te oefenen. Ik reken op een bomvolle ArenA.
