|
Een voetbalcolumn
Mijn mening over voetbal in het algemeen en
Ajax in het bijzonder |
Vorige
columns:
Raad
de Commissarissen
Aanbevolen voetbalboeken:
|
|
|
|
woensdag
17 november 2010 door Ron Schiltmans
Het is 2 uur 's nachts, maar er brandt nog licht, thuis bij Vertonghen, Anita en Van der Wiel. Huiswerk van de trainer. Hoe te spelen als Suárez en El Hamdaoui sámen niet in vorm zijn? Dat is heavy shit. Hier hebben ze niet op gerekend, zeker de verdedigers niet. Het ging al zó lang goed. Doen alsof je een vrijstaande middenvelder zoekt, maar ondertussen al zeker weten dat je gewoon weer gaat terugleggen op Stekelenburg. Die is van de lange halen richting voorhoede een dubbele meniscus aan het kweken, of trapt zich binnenkort een fijne heupzenuwontsteking. Ajax-tactiek anno 2010, codenaam: Ischias. Luis en Mounir lossen het wel op. Maar nu dus even niet. Vervelend. Vurnon Anita staat peinzend op een wankel krukje voor zijn flip-over. Zet af en toe een pijltje naar voren, een kruisje door een aanvaller, schudt nee en kauwt dan zuchtend verder op de achterkant van zijn permanent marker. Moeilijk moeilijk.
De radeloze Vertonghen besluit om vrijdag op de training achter Mido weg te duiken, als de trainer vraagt wie er deze week over de tactiek heeft nagedacht. Hopelijk staan Ooijer, Alderweireld en Oleguer daar dan niet óók al, want er is plek zat. Verderop twittert Greg in onbegrijpelijk Engels een vage vraag over kruisende spitsen en opkomende middenvelders, in de hoop dat er iemand met een verlossende tweet respectvol reageert. That's how he lives. Maar niemand heeft een oplossing. Dan maar slapen nu, want over acht uur is het alweer Call of Duty bij Oranje. In zijn woelige slaap kan hij maar niet besluiten met welk wapen hij de linksbuiten van de tegenstander uit zal schakelen. Met een M16, een Uzi of een Ibrahimovic. De laatste is in ieder geval het meest dodelijk, weet hij zeker.
Ergens in Scheveningen klinkt op dat moment een harde schreeuw vanuit een donkere slaapkamer. "Nee, niet doen, niet doen! Dat zie ik zelf ook wel!" Mevrouw Jol knipt het licht aan. "Martin, wat is er toch, lieverd?" Kletsnat van het zweet en nog half slapend, vertelt de geplaagde Ajax-coach over zijn droom. "Hij kwam de tribune af, liet de poort openmaken en ging naast me op de bank zitten. Hij begon te wijzen en zou me wel even vertellen wat er allemaal misging."
"Maar schat, dat is toch niet erg
als dat echt zou gebeuren? Dat deed Johan Cruijff toch ook al eens bij Beenhakker?" "Je begrijpt het niet, het wás Leo Beenhakker!", bromt Jol en hij is alweer op weg naar de volgende nachtmerrie, voordat vrouwlief haar troostende woorden heeft kunnen fluisteren. "Stop! Stop! Iedereen is al weg joh, mafketel!", schreeuwt hij. Waarschijnlijk iets met de bijziende drummer van Golden Earring, die in een verlaten ArenA de wave in wil zetten. Zoiets. Het zijn zware tijden voor Martin Jol. Eind vorig seizoen had iedereen nog last van zijn rug, van het op handen dragen van de iets te dikke Ajax-trainer, maar inmiddels loopt zelfs de voorzitter met een vd boogje om hem heen. Van een verliezend Ajax raakt heel Nederland in de war, zo lijkt het. Analytici buitelen in voetbal-talkshows hijgend over elkaar heen en kennen nog maar één club. Dat is duidelijk niet de nieuwe koploper uit Eindhoven.
De nacht van Rik van den Boog is nog het meest onrustig. Hij speelt in een boze droom verstoppertje met de directie en de ledenraad, op P2. In de verte hoort hij Keje Molenaar luid aftellen, maar Rik weet niet waar zich te verstoppen en steekt zijn hoofd dan maar besluiteloos in een berg zand. Aan zijn benen wordt hij er door Marc Overmars en Edo Ophof gelijk weer uit getrokken. Omhoogkijkend ziet hij in een wit licht een silhouet, die langzaam de berg afdaalt. "Marco?", stamelt Rik.
"Hij wie een crisis niet ziet, heb zich teveel zand in
de ogen laten strooien", zegt de man als hij beneden aankomt. Het is Johan Cruijff, die
zijn hand uitsteekt om de Algemeen Directeur overeind te helpen. "Zullen we dan
nu maar samen Ajax gaan helpen?", glimlacht hij vriendelijk. Maar bange Rik
weigert de hand en zit met een ruk rechtop in bed. Klaar wakker.
Ron Schiltmans
Nightmare on Arena Boulevard
|
|
