|
Een voetbalcolumn
Mijn mening over voetbal in het algemeen en
Ajax in het bijzonder |
Vorige
columns:
De arrogantie!
>>
Aanbevolen voetbalboeken:
|
|
|
|
Ajax doet een nieuwe poging oude tijden te laten herleven en ik doe vrolijk mee. Sinds kort heb ik namelijk de begintune van NOS Langs de Lijn als ringtone op mijn mobiel en bij elk telefoontje voel ik de ouderwets hoopvolle verwachting van een nieuw Ajax-doelpunt. De ritmische tamboerijn, de aanzwellende trommels en de keiharde trompet eroverheen. Genieten. Het is telkens een vlucht van een paar seconden, terug naar mijn jeugd. Op Hilversum 1, na het nieuws van 15 en 16 uur steeds hopen dat die swingende jazzgitaar snel onderbroken zal worden, voor de melding van wéér een doelpunt in Amsterdam. "Welkom bij het tweede uur van Langs de Lijn, maar we gaan snel terug naar De Meer, Jack, kunnen we de derde treffer van Simon Tahamata noteren?" Mooie tijd.
Het was de tijd dat Jack van Gelder nog haar had en Koos Postema en de veel te vroeg overleden Willem Ruis op de radio mijn zondagmiddagen samen met Ajax vrolijk en speels inkleurden. Het voetballeven was mooi en simpel: je had op zondag een stuk of 6 wedstrijden om half 3 en de rest op zaterdagavond om half 8. Toen al konden de thuiswedstrijden van PSV het daglicht niet verdragen en die begonnen dus uit voorzorg altijd pas als het donker werd. Dan leek het nog wat. Ook Feyenoord was een trotse topclub en probeer dat tegenwoordig nog maar eens uit te leggen, zonder onmiddellijk door een busje met blauw zwaailicht in een dwangbuis haastig afgevoerd te worden. Onderweg lig je naast een nog steeds naar adem happende Feyenoordspits.
Sinds ik mezelf een feestelijke opzegging van Eredivisie Live cadeau deed, werd het leven met de week leuker en gaat het steeds meer lijken op toen. Uitgerekend toenmalig Ajaxcoach Martin Jol bracht me op het idee om op te zeggen. Hij liet me elk weekend zien dat er veel zinnigere dingen in het leven bestaan, dan 90 minuten lang chagrijnig als een Danny Blind naar je tv te gaan zitten staren. Hij had maandenlang met engelengeduld elk greintje voetbalplezier uit zijn talentvolle selectie gecoached en het resultaat mocht er zijn. Wat overbleef was anderhalf uur Lokomotiv Leipzig. Twee keer drie kwartier Carl Zeiss Jena. Het was een ernstig impotente vorm van voetbal, die in DDR-hoogtijdagen in menig steriel Oostblokstadion te bewonderen viel. Een te gek feestje, als je begrafenissen leuk vindt.
Achter dat enge IJzeren Gordijn werd een voetballer niet geacht na te denken in het veld. Dat was verboden. Zoals Toby Alderweireld, Jan Vertonghen en Maarten Stekelenburg tot voor kort elke bal een lel naar voren gaven, dat was antivoetbal in zijn puurste vorm. Niet nadenken, maar zover mogelijk weg van de eigen goal met die bal. Ze zoeken het voorin maar uit. En ik ging er ongemerkt in mee, in het niet meer willen nadenken. Dat zag ik later pas duidelijk. Toen een collectant van de Alzheimer-stichting met Ajaxpetje binnen tien minuten drie keer aanbelde, viel eindelijk het kwartje: als ik niet uitkeek ging het met mij dezelfde kant op. Het hersencelverschroeiende voetbal van Ajax deed mij op druilerige zondagmiddagen steevast in slaap sukkelen en vrouw en kinderen hielden teveel van me om er iets van te zeggen.
Waar ik Martin Jol vorig jaar bij binnenkomst om roemde, ging me steeds meer tegenstaan. Dat zachte, ongeïnteresseerde gebrom bij interviews en persconferenties, ik ergerde me er kapot aan. En het moet ook de selectie zwaar gedrogeerd hebben. Anders kan ik de fantasieloze kick-and-rush potjes van de laatste maanden niet verklaren. Jol had er elke week minder zin in, na wéér een bijtende column vanuit Barcelona en zoiets kan je niet eeuwig blijven verbergen. Maar toen ik vorige week op tv zag, dat Danny Blind geheel onverwachts bewoog en er zelfs een glimlach om zijn mond verscheen, wist ik: het komt goed. Het was de frisse maar tegelijkertijd vertrouwde wind genaamd Frank de Boer, die zomaar ineens hoofdcoach van Ajax werd. Hij was het, die Danny Blind en vervolgens de rest van de Ajaxselectie reanimeerde. Het resulteerde in verrassend vertrouwde driehoekjes, afjagende spitsen, opkomende backs en zelfs het meeste balbezit in en tegen Milan. Zomaar ineens. We hadden het lang moeten missen, maar je was er in no time weer aan gewend.
En zo kan het gaan, als je even niet
oplet. Binnen een week is er rust binnen Ajax. Mijmert menig Ajacied alweer
over nostalgische tijden, die misschien wel sneller terugkeren dan verwacht. Mag Feyenoord alvast
kiezen met hoeveel tegen nul het zondag, met een gratis flesje extra zuurstof voor Van Beukering,
terug naar huis wil. Eindelijk hebben we weer een aanvallend denkende coach in maatpak, waarvan je
wél hoopt dat hij zijn broer meebrengt. Een trainer die nu al dát kan wat
het meest moeilijk is het voetbal: het spelletje simpel en herkenbaar houden. En
zit ik niet langs de lijn, dan hóór ik het op
Langs De Lijn, smachtend naar de
beelden vol doelpunten, later die avond bij Studio Sport. Straks overweegt zelfs cultcommentator
Hugo Walker een mooie comeback. Is een
kwestie van tijd. Frank (voorheen Frons) de Boer wil wel tien jaar blijven, maar laten we eerlijk zijn.
Als het er achteraf vijf worden, is de
Fluwelen Revolutie van Johan Cruijff al meer dan gelukt.
Ron Schiltmans
Nightmare on Arena Boulevard
|
|
